اگر خوابم یادم میامد. آخ اگر میشد دوباره سرم را به بالشتم بکشم و ته مانده رویاهایم را بردارم. همانجوری که بابا نان بربری تازه را میکشد به کف ماهیتابه چرب و چیلی نیمرو صبحگاهی و در جواب "اییی نکن این کارو رامین!" مامان میگوید "مزه ش به همینه سارا خانوم!" اگر میشد مزه خوابم را از بالشتم بردارم و به دن...

....... عزیز و گرامی زبان من قاصر است از گفتن خوبی ها و لطفهایی که شما از روز اولی که چشممان بهم افتاد، در حق من داشته اید. ولی این روزها و این ماهها. روزها و ماههای عجیبیست. میگویم عجیب چون نمیشناسمش، چون هر روز غافلگیرم میکند. هر روز با چشم های گ

مگر میشود؟ مگر میشود بیشتر از یک حدی احمق بود؟ مگر میشود که اینقدر با دقت و ریزبینی و سلیقه ی مثال زدنی، زندگی اش را بقچه کند، بگذارد توی طبق اخلاص و پرتش کند توی آتش و تا مطمئن نشده که خوب سوخته و خاکستر شده، دست از باد زدن و هیزم تازه ریختن برندارد؟ مگر میشود انقدر راحت بزنی زیر میز بازی و خودت را...

تمامی ندارد. این دور تزلزل تمامی ندارد. این چاله ها و چاه ها و دره ها و سیاهچاله هایی که یکی پس از دیگری جاگیر و پاگیر و نمک گیرم میکنند. این رنج روزمره روز افزون. این گند مستمری که خودم با دستهای خودم به زندگی ام میزنم. + نوشته شده در شنبه سی ام بهمن ۱۳۹۵ساعت 21:41 توسط یافا |

کیو دارم گول میزنم؟ وبلاگی که من توش مینویسم به جز سیاه رنگ دیگه ای نمیتونه باشه. بالاخره با خودم کنار اومدم و قالب رو به رنگ قالب وبلاگم درآوردم، بین سفید و سیاه، همیشه سیاه رنگ من بوده. پس خداحافظ سفیدی و سلام سیاهی. پ.ن: صدای پشیمون و بغض آلود و شرمنده ش وقتی میگفت "دلم برات سیاه شده"، تا آخر عمر...

وحشت میکنم، وحشت میکنم از حجوم ناگهانی این همه اشک به صورتم. هنوز به دقیقه نکشیده، صدای هق هق ام بلند میشود و قطره های اشک پشت سر هم از بینی ام چکه میکند، در به در دنبال دستمال میگردم، پیدا نمیکنم پس دوباره پناه میبرم به دستمال های پخش و پلای نیمه خیس باقی مانده از راند قبلی.

غوطه میخورم، غرق نمی شوم. تماشا بس نیست؟ کی تمامش میکنی؟

عنم میگیرد از شما و استوری ها و عکس های یهویی خوشحال و شاد خندانتان. از شماها که بلدید خوشبخت باشید، خودتان را خوشحال کنید، خوشحالیتان را انتشار دهید و بکنیدش توی چشم بقیه. من ولی عادت کرده ام به چس ناله. به دیدی چجوری به فاک رفتم؟ و چه افسردۀ لایق ترحمی هستم؟ و چطور در زندگی زخم هایی هست که جر و وا...

نمیخواهم بگویم که همیشۀ خدا دختر خوبۀ قصه بوده ام. مسلما خیلی از جاها آگاهانه ستمگر بوده ام، قطعا خیلی وقتها شلاق ظلم به دست گرفته ام و کسانی را به شدت نواخته ام. اما با این حال دیگرانی که ناخودآگاه ظالم و ستمگرند و مثلا "اقتضای طبیعتشان این است" و "دست خودشان نیست" را نه تنها بیگناه نمیدانم که ذاتا...

باید دوباره پانزده ساله شوم، باید دوباره سرم را فرو کنم توی لاک خودم و از نو شروع کنم به کشف کردن، از درد زیر شکم و ماتیکهای یواشکی و چشمکهای راه مدرسه بگیر تا همسایه ها و کلیدر و علویه خانم. باید اینبار سربلند بیرون بیایم.

گفتن که ندارد، قرار نبود همیشه دور بمانم. بالاخره یک روزی باید مینشستم روی همین صندلی چرم سیاه و نوشتن را از سر میگرفتم. بالاخره باید یک روزی قوز میکردم رو به روی این لپتاپ دل مشکی و رقص انگشتهایم روی کیبورد را تماشا میکردم. بالاخره باید یک روزی میزدم وسط هدف، توی بلاگ"فا"، یا"فا" را به دنیا میاوردم...

باید بازگشت. باید مرد بود و به اشتباهات اعتراف کرد. باید به گذشته چشم دوخت و حسرت خورد. باید مدام زیر لب تکرار کرد که " حیف! چه خوب بودم، چه پر کار بودم، چه خوشحال..". باید آنقدر حسرت بخوری و با مف آویزان و چشم های پف کرده ی قرمز، های های گریه کنی که تمام شوی، که ته بکشی و آماده. خوب که خودت را چِلا...

شهر هرت که نیست فا جان. خدا جای حق نشسته است . بالاخره این بیست و پنج سال سرگردانی و بغض و بلاتکلیفی، نتیجه ای، دلیلی، چیزی دارد.

برق چشمهایش موقع دیدنم دیدنی بود.

یادمان نرود، یادمان نرود شبهایی را که از فرط بغض خوابمان نبرده. شبهایی که تا صبح دنده به دنده شدهایم، ناخن جویده ایم و زیر لب حرف زدهایم. یادمان نرود که آدمها هر قدر هم پارۀ تن و رفیق گرمابه و گلستان و عاشق سینه چاک، زخم میزنند. زخم میزنند و هیچ هم حالیشان نیست که شما را هاج و واج در بهت و سرگردانی ...

چه میتوانم بخواهم بجز ساعتها نشستن و زل زدن به آن لکۀ قهوهای رنگ کوچک و کمرنگ که در قوس گردنت نشسته، با هر نفس آسوده ات تکانی به خودش میدهد و برایم شیشکی میبندد؟ او داردت و، من نه.

من خواهر ندارم. تمام. 28/3/95 پ.ن. کی یاد میگیرم؟ کظم غیض را میگویم. کی یاد میگیرم کمی باید صبور بود برای رسیدن و شدن و به دست آوردن؟ ....زود شاید.

گفته بودم؟ صدای افتادن سیمان خیس روی سنگ لحد، حول انگیز است.

نیم ساعت است که با یک لبخند پت و پهن و دماغ قرمز نشستهام روی تختم، نگاهم را دوختهام به صفحۀ گوشی و نقل بی عیب و ایرادت را از داییام، وقتی یک پسربچۀ هفت سالۀ تازه محصل، با کولهپشتی آبی آسمانی و موهای بور لخت بود، میخوانم، پسربچهای که تا مدتها به مدرسه نمیرفت، مگر اینکه مادر و میلهای بافتنیاش، انتهای ...

پسردار که شدم، اسمش را فرهاد میگذارم. چه کسی بهتر از پسر تو که فرهاد خوانده شود، که تیشه به دست بار بیاید، که عاشقی را پیش بابایش مشق کند....