سیزده.

عنم میگیرد از شما و استوری ها و عکس های یهویی خوشحال و شاد خندانتان. از شماها که بلدید خوشبخت باشید، خودتان را خوشحال کنید، خوشحالیتان را انتشار دهید و بکنیدش توی چشم بقیه. من ولی عادت کرده ام به چس ناله. به دیدی چجوری به فاک رفتم؟ و چه افسردۀ لایق ترحمی هستم؟ و چطور در زندگی زخم هایی هست که جر و واجرم میکند؟

کدا زخم؟ کدام درد؟ نشانم بده. تا کی میخواهی ادامه بدهی؟ این کامفورت زون لعنتی را کی میخواهی ترک کنی؟ بالاخره کی میخواهی پایت را فراتر بگذاری و با واقعیت مواجه شوی؟

پ.ن. کامفورت زون، یعنی به صندلی چرم سیاهت بچسبی، سس مایونزت را سق بزنی و توی شلوارهایت جا نشوی و از نامردی زمانه بنالی.

پ.ن. آه! چه تصادف جالب و غم انگیزی. میبینید؟ شمارۀ این پست سیزده است!